«پروژه فلوریدا» با موضوع کودکان حاشیه‌نشین از جمله فیلم‌های مورد توجه سال 2017 بوده است

بچه‌های فقر

ویتنی فریدلندر
مترجم: ویسنا فولادی

«پروژه فلوریدا» به کارگردانی‌ شان بیکر به فیلم محبوب فستیوال کن در سال گذشته بدل شد و تا این‌جا نقدهای تحسین‌آمیز و جوایز زیادی برای نشان‌دادن فقر در آمریکا به‌گونه‌ای تلخ و گاه ناملایم دریافت کرده است. داستان این فیلم در هتلی کهنه می‌گذرد که جایی است برای خانواده‌هایی که به‌دنبال مکانی برای اجاره هفتگی هستند (که از قضا در حیاط پشتی دیزنی‌ورلد که به‌طور مفرطی مجلل ساخته شده واقع شده است) فیلم یک بیانیه صریح و کوبنده درباره درآمدزایی یکسان، بی‌خانمان‌های پنهان و این ایده است که شاید هیلاری کلینتون زمانی با توجه به آن گفت برای بزرگ‌کردن یک بچه به نیروی یک روستا نیاز است.
اما بزرگ‌ترین دلیل تاثیرگذاری «پروژه فلوریدا» این بوده که هیچ‌یک از این موضوعات را با لحنی سنگین و موعظه‌آمیز به میان نمی‌آورد. چنین چیزی تا حد بسیار زیادی وابسته به گروه بازیگران فیلم است. ماجرای جست‌وجوی بیکر و تهیه‌کنندگان او در سراسر آمریکا برای یافتن بچه‌هایی که بتوانند از پس روایت و فشار در مرکز توجه فیلم بودن بر‌آیند را افراد زیادی شنیده‌اند، به‌ویژه این‌که بچه‌های کمی تجربه بازیگری داشتند.
کریستوفر ریورا که در زمان ایفای نقش اسکوتی در فیلم هشت ساله بود، در حقیقت در یک هتل که فاصله زیادی با هتل محل وقوع داستان در فیلم نداشت زندگی می‌کرد، و والریا کوتو که در زمان ایفای نقش جینسی پنج ساله بود از سوی بیکر در حین خرید با مادرش در محله‌ای در اورلاندو کشف شد. هیچ‌یک از این دو سابقه بازیگری حرفه‌ای نداشتند. همین بازیگر کودک سوم فیلم، بروکلین پرینس فلوریدایی -6 ساله در زمان ایفای نقش مونی- را به باتجربه‌ترین بازیگر کودک فیلم تبدیل کرد که از دو سالگی در آگهی‌های تبلیغاتی ظاهر شده بود، بدل ساخت. گرچه هر سه آن‌ها تازه‌کار بودند، اما صحنه‌هایشان در فیلم به قصد بازتاب نگرش معصومانه‌شان به زندگی طراحی شده است. این ناچیز پنداشتن سطح آگاهی و بینش گروه سازنده فیلم است، اگر بگوییم هیچ‌یک از آن‌ها قادر به درک طاقت‌فرسا بودن موقعیت‌هایی که فیلم به تصویرشان می‌کشید نبودند. موضوعاتی که دربرگیرنده تمام مسائل ازجمله فحشا و دزدی تا گردش‌های عادی پر از گناه‌هایی هستند که بچه‌ها آن‌ها را برای خرید بستنی با پول خرد توریست‌ها، باید اجرا کنند. «پروژه فلوریدا» همچنین آخرین فیلم در زنجیره‌ای از پروژه‌های اخیر و در حال ساخت است که بچه‌ها و نوجوانان‌ را در موقعیت‌هایی پرمخاطره قرار می‌دهند و عموما از کودکان نابازیگر برای این‌کار استفاده می‌کنند.
بازسازی رمان «آن» نوشته استفن کینگ که در ماه سپتامبر روانه سینماها شد، احتمالا بهترین نمونه از این دست فیلم‌هاست. پوستر این فیلم، کودکی تنها را با بادکنکی قرمز به دست در مقابل خطر بزرگی نشان می‌دهد. تریلرها و اقلام تبلیغاتی فیلم، گروهی بچه را نمایش می‌دهند که در حال مبارزه با نیروی شروری ‌هستند که به هیبت دلقکی آدمکش درآمده است.
فیلم‌هایی همچون «شگفت‌زده» به کارگردانی تاد هینز (با حضور اوکس فگلی در نقش پسری که شنوایی‌اش را از دست می‌دهد و در جست‌وجوی پدرش از مینه‌سوتا به منهتن سفر می‌کند) و« لوگان» آخرین فیلم در مجموعه مردان ایکس نیز هستند که در دومی دافنه کین به‌خوبی هیو جکمن در کنار او به‌عنوان ستاره فیلم می‌درخشد.
حتی در فیلم «شگفتی» نیز استفن چبوسکی که اقتباسی از کتاب آر. جی. پالاسیو است، بر داستان پسربچه‌ای مدرسه‌ای که از ناحیه صورت ناقص‌الخلقه است تمرکز می‌کند. جیکوب ترمبلی در این فیلم، اجرایی درخشان را در کنار بازیگران سرشناسی همچون جولیا رابرتز و اوون ویلسون سهیم می‌شود.
تا آن‌جا که به چهره‌های به‌تازگی مطرح‌شده در پروژه فلوریدا مربوط است، همه آن‌ها بی‌صبرانه در انتظار کار بعدی‌شان هستند. ریورا که از هواداران سرسخت هری پاتر است، بسیار کنجکاو است بداند چقدر احتمال ساخت اقتباس سینمایی از نمایشنامه موفق «هری پاتر و بچه نفرین‌شده» وجود دارد، گرچه او به‌سادگی ترجیح می‌دهد با هری اصلی، دنیل رادکلیف همبازی شود.
پرینس هم لیستی کوتاه از دختران بزن‌بهادری همچون گل گدوت، دیزی رایدلی (که هر دو از کودکی بازیگر هستند)، میلی بابی براون (ستاره سریال علمی و ‌تخیلی محبوب نت‌فلیکس، «چیزهای عجیب‌تر») و داکوتا و ال فنینگ را در ذهن دارد. کوتو که می‌گوید خوانندگی بلد است، دوست دارد شانسش را در فیلم‌های دیزنی محک بزند.اما کوتو یک درخواست ساده از کارگردانان و آژانس‌های بازیگریابی در آینده دارد: «که با او به‌عنوان فردی رفتار کنند که حق و حقوق یکسان دارد.»