وظیفه‌دوست:

رکورد من با این اوضاع معجزه بود

قهرمان ماده پرش ارتفاع رقابت‌های داخل سالن انتخابی تیم‌ملی کشورمان با انتقاد از بی‌توجهی به این رشته، از احتمال خداحافظی‌اش حرف زد. او همچنین با استقبال از حضور عیسی موتاز برشیم،‌ قهرمان برجسته قطری پرش ارتفاع جهان در تهران،‌ تاکید کرد رقابت با این چهره نام‌دار و بهترین دو‌و‌میدانی‌کار جهان در سال گذشته میلادی، لذت‌بخش است.

‌با توجه به غیبت کیوان قنبرزاده، رکورددار پرش ارتفاع ایران،‌ فکر می‌کنم کار سختی برای قهرمانی در انتخابی تیم‌ملی نداشتید. این حرف را قبول دارید؟
بله با توجه به غیبت کیوان،‌ رقیب اصلی من در ماده پرش ارتفاع، رقابت تنگانگی با دیگر حریفان نداشتم، اما باید بگویم با خودم مسابقه سختی داشتم!
‌با رکورد 2متر و 20سانتیمتر قهرمان شدید، اما رکورد شخصی شما بیش از این عدد است. چرا بیشتر نپریدید؟
این عدد، رکورد چندان خوبی نیست، اما با اوضاعی که من داشتم همین رکورد،‌ معجزه محسوب می‌شود. من برای هیچ‌کدام از پرش‌هایم آماده نبودم. در پرش آخر می‌خواستم به رکورد ملی خارج از سالن هم حمله کنم، اما نتوانستم از فراز مانع 2 متر و 27‌سانتیمتری عبور کنم.
‌معجزه؟! ممکن است بیشتر از این معجزه صحبت کنید؟
این‌که می‌گویم معجزه شده منظورم ثبت این رکوردها با توجهی است که به من شده و اصلا راضی‌کننده نیست. اگر کارشناسان محترم دو‌ومیدانی اوضاع من را، نگاهی که به من شده،‌ امکاناتی که در اختیارم قرار گرفته و تمریناتی را که انجام داده‌ام،‌ بررسی کنند، بدون شک این حرف را تایید می‌کنند.
‌فکر می‌کنید توانایی بهبود رکوردهای ملی و کسب مدال در رقابت‌های دوومیدانی داخل سالن آسیا را دارید؟
با این اوضاع هرگز! اگر به اتفاقاتی که این مدت برای ما افتاده دقت کنید متوجه می‌شوید رکورد من کار سختی بود. من در حد عددی که ثبت کردم انتظار دارم. رکورد شخصی من در هوای آزاد 2‌متر و 25‌سانتیمتر و در داخل سالن 2‌متر و 24‌سانتیمتر است. انتظار ندارم به من هم مثل برخی دوومیدانی‌کاران که مربی دارند و به آن‌ها توجه می‌شود، پول‌هایی که برای‌شان خرج می‌شود و اردوهایی که اعزام می‌شوند،‌ توجه شود اما این توقع را دارم که در حد عدد خودم به من نگاه شود که البته تاکنون این‌طور نبوده‌است.
‌منظورتان حسن تفتیان و احسان حدادی است؟
من خودم را با حسن تفتیان و احسان حدادی ، ایکس و ایگرگ و امکاناتی که در اختیارشان قرار می‌گیرد مقایسه نمی‌کنم. این‌که برای آن‌ها چه‌کارهایی انجام شده،‌ اصلا برای من مهم نیست. من فقط خودم را با خودم مقایسه می‌کنم و می‌خواهم به‌اندازه خودم به من توجه شود، که تاکنون این‌طور نشده‌است. اگر این روند ادامه داشته باشد، از دنیای دوومیدانی خداحافظی می‌کنم.
‌نظرتان درباره حضور عیسی موتاز برشیم، پرنده برجسته تیم‌ملی قطر و دنیای دوومیدانی و برترین ورزشکار رشته دوومیدانی سال 2017 جهان در تهران و رقابت با او چیست؟
پیش از این در رقابت‌های متعددی با برشیم مسابقه داده‌ام و فرق رقابت‌های داخل سالن آسیا با دیگر رقابت‌هایی که کنار او مبارزه کردم، این است که ما میزبانیم و می‌‌توانیم با قدرت بیشتری حضور یابیم. رقابت با برشیم ترسناک نیست، لذت‌بخش است. شاید کمتر فرصتی پیش بیاید که با چنین چهره‌های برجسته‌ای رقابت کنیم اما من از حضور برشیم در ایران و رقابت با او بسیار خوشحالم.
‌پلان بعدی ما حضور تیم دوومیدانی ایران در بازی‌های آسیایی جاکارتاست، درباره آن بازی‌ها چه نظری دارید؟
شاید بتوانیم در جاکارتا چند مدال بیاوریم اما من برای آن بازی‌ها هیچ برنامه‌ای ندارم. چون فدراسیون برنامه‌ای برای این مسابقات ندارد. هزینه‌ای برای من نشده‌است و اوضاع در این یکی‌دو سال اخیر به‌گونه‌ای بوده که دیگر انگیزه‌ای برای حضور در مسابقات ندارم. هرچند مربیان بسیار خوبم همیشه لطف دارند و به من می‌گویند که استعداد خوبی دارم و می‌توانم رکوردهای بسیار خوبی،‌ حتی بالاتر از رکوردهای ملی ایران ثبت کنم، اما واقعا همان‌طور که گفتم،‌ با این اوضاع انگیزه‌ای برای من نمانده‌است.
‌چرا در 24سالگی و در حالی که می‌توانید تا المپیک 2020 هم برای تیم ایران افتخار کسب کنید به خداحافظی با دنیای قهرمانی فکر می‌کنید؟
المپیک 2020 توکیو جای خود را دارد. من حتی می‌توانم تا المپیک 2024 هم رقابت کنم، اما وقتی هیچ توجه،‌ برنامه‌ریزی و سرمایه‌گذاری وجود ندارد،‌ رقابت تا حدود زیادی غیرممکن می‌شود. اگر امکاناتی که مورد نیاز یک ورزشکار مستعد حرفه‌‌‌ای است برای ما تامین شود، هیچ‌کس از موفقیت ناراحت نمی‌شود. باید از مربی‌ام آقای شادمهر و مسئولان هیئت دوومیدانی استان تهران هم که از خداحافظی من جلوگیری کردند تشکر کنم.