جام قهرمانان بزرگ جهان

فتح قلعه چکمه‌پوشان و اسپاگتی گلوگیر

تیم‌ملی والیبال ایران نخستین بازی خود را در رقابت‌های جام قهرمانان بزرگ جهان با برتری 3 بر 2 برابر ایتالیا به پایان رساند. دو امتیاز باارزش از این دیدار سخت و سنگین و ماراتنی تماشایی به حساب تیم‌ملی ایران واریز شد. ایتالیا بدون دو ستاره خود، ایوان زایتسف و عثمان خوانترینا وارد میدان شد. ایگور کولاکوویچ هم در غیاب شهرام محمودی با دیگر بازیکنان اصلی خود به میدان رفت. فشار روانی بازی نخست در چهره بازیکنان به‌خوبی نمایان بود و درنهایت، پیروزی در دیدار نخست،‌ شروع خوبی برای ایران در این رقابت‌ها شد. ایران ست نخست بازی را با احتیاط آغاز کرد، اما رفته‌رفته روحیه جنگندگی در کالبد بازیکنان ایران حلول کرد تا تیم کشورمان این ست را با برتری 25 بر 19 به سود خود تمام کند، اما داستان ست دوم کمی متفاوت بود. ایتالیایی‌ها در این ست از اشتباه‌های تیم ایران نهایت استفاده را کردند تا در رقابتی شانه‌به‌شانه به برتری نزدیک 25 بر 23 برسند. ست سوم هم به ایران تعلق داشت و این‌بار بچه‌های ایران از اشتباه‌های پرتعداد ایتالیایی‌ها بهره بردند و البته با جبران امتیازهای عقب‌افتاده در ست چهارم به برتری نزدیک 28 بر 26 رسیدند. در ست چهارم، ضریب اشتباه‌های تیم ایتالیا کمتر شد و هرچند تیم ایران می‌توانست در این دست هم برنده باشد و امتیازهای کامل این بازی را به حساب خود واریز کند. والیبال بازی لحظه‌هاست و هر آن ممکن است نتیجه یک دیدار با یک حرکت، یا یک اشتباه تغییر کند. در ست چهارم هم این اتفاق افتاد و ورق برگشت تا ایتالیا با دفاع خوب خود بازی را از نظر ست‌شماری به تساوی در عدد دو برساند. 

به این ترتیب، بازی به ست پنجم کشیده شد؛ ستی که از آن با نام دست مربیان یاد می‌شود. تیم کشورمان در ست پایانی بازی خوب و حساب‌شده‌ای از خود به نمایش گذاشت تا با سرویس‌هایی که حریف خراب می‌کرد، اختلاف مطمئنی ایجاد کند. این برد روحیه‌بخشی برای شاگردان کولاکوویچ بود. 


ایران توان شکست آمریکا را دارد

بازی با آمریکا همیشه برای والیبال ایران دشوار بوده است؛ البته بیشتر تیم‌ها با ترکیب دگرگون‌شده و جوان‌تری نسبت‌به قبل گام به ناگویا گذاشتند. با مطالعه گفت‌وگوهای سرمربیان تیم‎‌های حاضر در این رقابت‌ها متوجه می‌شویم آن‌ها این آوردگاه را به‌عنوان تورنمنتی مقدماتی برای المپیک 2020 توکیو به حساب می‌آورند و قدرت‌های والیبال روی المپیک سرمایه‌گذاری می‌کنند. با توجه به گفته‌های سرمربیان تیم‌های حریف، متوجه می‌شویم آن‌ها به جوان‌های خود میدان می‎‌دهند تا در آینده از ‌آن بهره ببرند. در دیدار با آمریکا هم مطمئنم بهتر از دیروز ظاهر می‌شویم. ایالات‌متحده حتی اگر بهترین نمایش خود را هم برابر ما داشته باشد،‌ تیم ایران را حریف دست و پابسته‌ای نمی‌بیند؛ به عبارت بهتر، ایران توان شکست آمریکا را دارد. آمریکایی‌ها هم درست مانند ایتالیا به تغییرات گسترده‌ای در ترکیب خود دست زده‌اند و حالا چهره‌های جوانی را در تیم خود می‌بینند. این مقوله درست مانند بازی با ایتالیا به سود ایران است؛ چراکه بازیکنان جوان، تجربه لازم برای دقایق حساس و کسب امتیازهای حیاتی را ندارند. 


تفاوت غفور و محمودی

امیر غفور،‌ پشت‌خط‌زن خوب تیم‌ملی والیبال ایران، برابر ایتالیا نمایش خوبی داشت. گاهی بازی او با شهرام محمودی (پشت‌خط‌زنی که فعلا استراحت می‌کند و در بازی‌های تیم‌ملی حضور ندارد) مقایسه می‌شود، اما باید توجه داشت که نوع بازی غفور با شهرام متفاوت است. حتی سیستم پاس‌هایی هم که به این دو بازیکن داده می‌شود، متفاوت است. غفور ضربات نهایی را با ارتفاع بالایی می‌زند، ولی ضربات شهرام در چنین مواقعی ارتفاع پایین‌تری دارند. مدافعان حریف به‌دلیل این ویژگی محمودی کمتر به او می‌رسند و کمتر می‌توانند توپ‌هایش را زخمی کنند، اما مدافعان تیم‌های حریف به اسپک‌های غفور می‌رسند و این موضوع کار امیر را از شهرام سخت‌تر کرده است. به هرحال، غفور در برابر ایتالیا بد کار نکرد، هرچند در یکی‌دو امتیاز حساس نتوانست موفق باشد. اگر پاسورهای تیم ایران بتوانند پاس‌هایی با ارتفاع کوتاه‌تر و سریع‌تر برای غفور بفرستند،‌ بی‌گمان او جانشین شایسته‌ای برای محمودی می‌شود. ضمن این‌که ما رضا قرا را هم داریم و مربیان می‌توانند به او اعتماد کنند. ما هر زمان به قرا نیاز داشتیم، او نقش خود را به‌خوبی ایفا کرده است.


حریفان سرسخت

بدون شک، تیم‌ملی والیبال فرانسه،‌ جدی‌ترین حریف ایران در رقابت‌های جام قهرمانان بزرگ جهان به حساب می‌آید. شیوه بازی فرانسوی‌ها با همه تیم‌های حاضر در ژاپن تفاوت دارد. ما می‌توانیم آمریکا، برزیل و ژاپن را به‌خوبی آنالیز کنیم، اما تجزیه و تحلیل تیم فرانسه،‌ واقعا کار دشواری است. در این رهگذر نباید ژاپن را فراموش کنیم؛ تیمی که از امتیاز میزبانی برخوردار است. هرچند ژاپنی‌ها هم به جوان‌گرایی دست زده‌اند و دیگر اثری از شیمیزو،‌ کاپیتان کهنه‌کار پسران سرزمین آفتاب تابان، دیده نمی‌شود. ژاپنی‌ها می‌توانند تیم‌های پرقدرت را آزار دهند. از این نکته هم نباید غافل شویم که تیم ایران به‌دلیل کسب نتایج نامطلوب در لیگ جهانی، زیر فشار است. فکر می‌کنم اگر این فشار روانی برداشته شود، تیم ایران می‌تواند جبران مافات کند و خاطرات بد لیگ جهانی را به دست فراموشی بسپارد. ما می‌توانیم در این رقابت‌ها سه یا چهار برد به دست بیاوریم و با نتیجه‌ای خوب به کار خود پایان دهیم.  کولاکوویچ و کادر فنی به‌یقین نگاه جدی‌تری به رقابت‌های جهانی و المپیک 2020 دارند. هرچند جام قهرمانان بزرگ جهان هم رقابت بزرگ و باارزشی است. بهتر بود ما هم دست‌کم یکی‌دو بازیکن جوان را همراه خود می‌بردیم تا کنار بازیکنان بزرگ‌مان بازی کنند و بتوانیم برای آینده والیبال‌مان هم بازیکن‌سازی کنیم. به هر ترتیب، این بازی‌ها محک خوبی برای تیم ایران به حساب می‌آید. این سومین حضور کولاکوویچ با تیم ایران در رقابت‌های بین‌‌المللی است. حال او شناخت کافی از تیم ایران به دست آورده است. نگاه حرفه‌ای این است که به هر مربی بزرگی باید سه یا چهار سال فرصت دهیم. مربیانی مانند کولاکوویچ و خوان سیچلو، مربیان به‌روزی هستند. این درباره مربیان وطنی هم صدق می‌کند و مربیان ما هم چیزی از نظر فنی نسبت‌به مربیان بزرگ جهان کم ندارند و شاید تفاوت مربیان ما با آن‌ها در مدیریت تیم‌هاست. حتی اگر کولاکوویچ نتواند به نتیجه خوبی با تیم‌ملی برسد، نباید به او حمله کنیم و بهتر است شکیبایی کنیم تا کولاکوویچ بتواند برنامه‌هایش را پیاده کند.